Home

laatste bericht vanuit het zeer warme Zuid Afrika

ja, dan is het echt zover, vandaag de laatste dag alweer na 8 weken. Wat is de tijd omgevlogen en wat heb ik ontzaglijk veel meegemaakt en gedaan. Veel ervaringen opgedaan die niemand mij kan afnemen. Veel ellende gezien en gehoord en toch ook weer een lach op iemands gezicht kunnen krijgen, een knuffel uitgedeelt, een knuffel ontvangen. Een steentje kunnen bijdragen aan deze mensen die ver van ons wonen, maat toch ook nu dicht in mijn hart zitten.

Even tijd maken voor een verhaaltje, want ik weet dat er verschillende mensen op zitten te wachten

Ik zal eens even beschrijven hoe mijn leven er op dit moment uitziet, want het lijkt natuurlijk wel dat ik alleen maar leuke dingen doe, maar ik ben toch ook heus wel nuttig bezig.

Vrijdag was het dan zover, het safari weekend. Werd om 2 uur opgehaald in een 4 x 4 Isuzu met nog 3 andere vrijwilligers. Ruim 200 km rijden om aan te komen in het backpackershotel om daar tot rust te komen van de drukke week die we al gehad hebben. Lekker relaxen en heerlijk pasta eten bij een kampvuur, wachten op de andere auto met nog 2 vrijwilligsters. Zij hadden de hele dag gewerkt en kwamen laat aan. Dus samen nog even borrelen en dan het primitieve huisje opzoeken. Een kikker verwelkomde ons door op haar kussen te zitten. De wekker werd gezet om 4 uur en vertrek gepland om half 5. Op naar Hluhluwi om daar de hele dag wilde dieren te spotten. We hebben er heel wat gezien!! De big 4, het luipaard hield zich mooi schuil door de regen die eigenlijk de hele dag viel. Ook de vooruitzichten voor de volgende dag waren zeer slecht, ze verwachten een tyfoon.... dus de gidsen waren een beetje gespannen hoe het allemaal zou lopen.

Zo, even pauze en tijd om op internet te gaan. Ik ben dinsdag dus opgehaald bij het backpackershotel waar ik in het begin ook geweest ben, door Glennish van Isiaiah 54 om daar de rest van mijn verbljif in Afrika door te brengen. Samen met nog een vrijwilligster uit Nederland, die maandag aangekomen was. Eerst onze koffer afgeleverd in het volunteershuis en daarna door naar het project. Isiaiah is dus een woning waarin Glennish woont met haar man en 4 adoptiekinderen en opvang heeft voor nog andere kinderen die door de moeder/ouders niet verzorgt kunnen worden door alcohol/drugs problemen of nog iets anders. Op dit moment wonen er 18 kinderen varierend in de leeftijd van 2 weken tot 18 jaar zo'n beetje. Ook zijn er 3 tienermoeders met hun baby's die anders geen onderdak hebben. Hier werken 2 aunti's die de kinderen verzorgen en eten geven. Wij, nu als 4 vrijwilligers van be-more, helpen deze 2 "huismoeders" zoveel mogelijk met de kleinsten. De little monkeys genaamd.

Toch nog even een berichtje. Weet dat er veel mensen met me meeleven en meelezen. Dank u wel voor al de berichtjes, is erg leuk om te lezen!! Maar vandaag dus echt voor het laatst op the Farm. Een raar gevoel, voel me al helemaal thuis tussen de kinderen, de geuren, de hardwerkende vrouwen die de was met de hand doen met een stukje sunlight zeep. De tijd gaat snel als je je goed voelt en dat is het hier. Onthaasten heet zo iets, voel me erg moe na deze intensieve warme weken. Had me dus voorgenomen om een vrij weekend te nemen, maar dan wordt je uitgenodigt voor een Zulu kerkdienst, dacht, ja dat kan ik maar 1 x in mijn leven mee maken, dus zeg volmondig JA. Om 9.15 staat er al een jongen van 12 mij op te halen, helemaal in het wit, lange broek, lange mouwen. Vroeg of iedereen er zo uitzag, ja zegt hij, maar ik mocht wel mee in ecru rok en wit vestje. Oom half 10 vertrekken we met 17 mensen in 1 auto, met mij als blanke prinses op de voorbank.

Nog even wat foto's omdat ik dit project dinsdag afsluit en naar Isiaiah 54 ga. Dit weekend ben ik dus alleen op the Farm. Lekker rustig, maar wat is alleen.... de kinderen weten het volunteershuis wel te vinden. Nu zitten er ook weer 2 jongens naast me, zelfs op mijn stoel, deze moet ik nu ook al delen. Maar dat geeft ook een goed gevoel dat ze hier graag zijn. Vanavond en nacht ga ik op een baby passen, zodat een ander ook eens door kan slapen.

@1: zo dragen de moeders(oppassers) de baby's, ook wel op de rug en buik tegelijk. Voelt wel gemakkelijk! Maar zij werken er dan nog bij.
@2: speciaal voor Denise: herkenbaar van vroeger???

@1: pancakes bakken
@2: een weegschaal: wat is dat???
@3: nagels lakken en beetje voetmassage
@4:met zijn allen op de foto
@5: onderweg even door een wildpark
@6: een witte leeuw...
@7: de dekbedden
@8: het naambord voor de creche

Even weer tijd maken voor een verhaal. Deze week weer veel gedaan en veel meegemaakt,leuke dingen, maar toch ook wel gesprekken om over na te denken en mee te nemen in de rest van je leven en naar Nederland. Elke ochtend de creche gedraaid, met de ene keer 2 kinderen tot vanmorgen denk ik wel 18 kinderen.
Dinsdag met het winkelen 6 dekbedden en dekbedovertrekken gekocht en 6 hoeslakens, een heel gezoek, maar het is gelukt, alles in het donkerblauw, voor de jongenskamer waar dus 3 nieuwe stapelbedden staan. Woensdagmiddag dit samen met een jongen die er slaapt alles op de bedden gedaan. Vertelde hij zo ondertussen dat er 11 jongens op deze 6 bedden liggen, hoe warm zou dat dan zijn. Wij liggen te draaien en te draaien omdat het zo warm is s'nachts en zij maken er geen probleem van. Iedereen heeft in ieder geval een plek om te liggen.

Ja, ik heb weer een erg leuk weekend gehad, nou ja het begon al op dinsdag. Want dat is onze winkeldag in Pietermaritzburg. We gaan om half 9 en komen tegen 14 uur weer thuis. Gezellig ergens ontbijten of koffiedrinken en lekker rondneuzen.

het is een beetje lastig met de keus van de foto's, want ik maak er zoveel....

Hallo allemaal

even een paar foto's van mijn leven hier. De eerste is ons vrijwilligershuisje in the middle of nowwhere met alle erop en eraan, tv, dvd speler, magnetron/oven, koelkast, vriezer, wasmachine etc, de tweede is het dagelijks spel van de kinderen van the Farm en de derde is een foto van de GARAGE die wij dus aan het pimpen zijn, die foto volgt later...

Ja, raar eigenlijk, ben ik een weekend weg en voel me als het ware hier in dit vrijwilligershuis "thuis". Ik was dus vrijdagmiddag om 15 uur opgehaald met een busje om samen met 3 andere vrijwilligers die in Durban voor BeMore werken, om naar Underberg te gaan. Hier in een backpackershotel gegeten en overnacht om de volgende ochtend na het ontbijt in een 4x4 jeep af te reizen naar Lesotho. s' Avonds in dit hotel heerlijk Zuid Afrikaanse curry gegeten en daarna zitten kaarten met de medereizigers en iemand die alleen aan het reizen was uit Sittard. Zij zou het hele weekend met ons meegaan. Het klikte bijzonder met dit meisje en het leek of we elkaar al heel lang kenden, terwijl ik de andere vrijwilligers ook nog maar 1 keer had gezien. Ik was de moeder van het stel, want de leeftijd was van 20 -28 jr. Samen met 4 op 1 kamer geslapen, 2 stapelbedden erg dicht naast elkaar, maar dat mag de pret niet drukken.

De hele week elke ochtend creche gedraaid, s' middags de tekeningen ingeverfd, 2 avonden een boysnight gehouden met pancakes bakken en eten, dus veel gedaan, merk ik ook, dat ik moe ben. Door mijn verbranding van afgelopen weekend slaap ik erg slecht, schouders liggen dan erg pijnlijk bij elke draai in je bed. Dus morgen middag ga ik er even tussenuit, ik ga met BeMore naar Drakensbergen/Lesotho. Even wat anders dan de Farm. Lesotho is een piepklein landje en volledig omsloten door Zuid Afrika. Het bestaat eigenlijk alleen maar uit bergen, we eten bij de bergbevolking thuis en we leren ons te vertrouwen op de elementen van de natuur, we wachten af wat mij dit weekend brengt.Nu eerst aan het pannenkoeken bakken met 4 jongens...  

Wij zijn nu al een week op de Farm, veel gezien en gehoord. Afgelopen weekend hadden de jongens van onze farm een voetbalwedstrijd georganiseerd tegen een andere Farm. Wij waren natuurlijk uitgenodigd, om 10 uur gaan we zei de eerste jongen, wij ons haasten en stonden 10 minuten te vroeg klaar. Komen we daar, geen jongens te zien. Tegen half 11 komen er een paar jongens aan gesukkeld met grote tassen bij zich, deze werden op de kop gegooid en er werd geteld hoeveel sokken en schoenen er waren, ach wat een armoe, schoenen met bijna geen nop er meer op, sokken waar geen elastiek meer in zit en in alle kleuren en maten, keepershandschoenen waar je dwars doorheen kijkt, maar ze zijn trots dat ze iets hebben.